هدیه عشق

تصوری داشتم

خیال می کردم که در کنار ساحل با خدا قدم می زنم

در آسمان تصویری از زندگی خود را دیدم

در هر قسمت 2 جای پا دیدم

یکی متعلق به من و دیگری متعلق به خدا

وقتی آخرین تصویر زندگیم را دیدم

به جای پا روی شن نگاه کردم

دیدم که چندین زمان در زندگیم فقط یک جای پا بیشتر نیست

دریافتم که این در سخت ترین روزهای زندگیم اتفاق افتاده است

برای رفع ابهام از خدا سؤال کردم

خدایا فرمودی که اگر به تو ایمان بیاورم

هیچ زمانی مرا تنها نخواهی گذاشت

دیدم که در سخت ترین لحظات زندگیم فقط یک جای پا بیشتر نیست

چرا در زمانی که بیشترین نیاز را به تو داشتم تنهایم گذاشتی

خدا فرمود: فرزند عزیزم

تو را دوست دارم  و تنهایت نمی گذارم

در مواقع سخت اگر یک جای پا می بینی

                                          در آن لحظات تو را بدوش می کشیدم.

شب من پنجره بی فردا

                                 روز من قصه تنهاییها

مانده بر خاک و اسیر ساحل

                                ماهینم، ماهی دور از دریا

هیچکس با دل آواره من

                               لحظه ای همدم و همراز نبود

هیچ شهری به من سرگردان     

                              در دروازه خود را نگشود

این دلم را نام تو بی تاب کرد         

                                       شام غربت را پر از مهتاب کرد

کاش می شد با سماجت با غرور

                                      سنگ خارای دلت را آب کرد

کاش می شد در حریم قلب تو

                                     دردهای خسته را در خواب کرد

می شد آری با زلال چشم تو

                                     یک کویر تشنه را سیراب کرد     

^{_{در آن هنگام كه موازي يكديگر در خيابان مستطيل قدم مي زديم در آن هنگام كه لباس من روي صورتت زاويه منفرجه مي ساخت ناگهان احساس كردم كه تجزيه شدم و از عامل مشترك به وجود آمدم كه هيچ رياضيداني نمي تواند آن را به توان برساند.
سلام عزيزم نمي دانم تو را چه بنامم x يا y ولي اين را مي دانم كه سينوس زاويه لبانت با كسينوس زاويه چشمانت برابر است همانطور كه تو مرا در دايره چشمانت اسير كرده اي من براي انتقام از تو جذر مي گيرم. تو گفتي قضيه عشق ما از راه دو ضلع و زاويه بين حل مي شود ولي بدان كه قاضي قضيه كسي جز فيثاغورس نيست . اگر فيثاغورس را پيدا كردي بيا تا به طور معادله دو مجهولي همچون اتحاد مزدوج با هم ازدواج كنيم و بدان اگر خواستي از دست من فرار كني تو را زير راديكال ملاقات خواهم كرد.
در امان آناليز تركيبي تو را به تابع جزء صحيح مي سپارم.}}

 ستاره هاي بي وفا

اي ستاره هايي كه آسمان عشق را درآغوش گرم خود گرفته ايد

هيچ به ما زمينيان فكر كرده ايد ؟

به دلهاي رسواي عاشقان بي پناه

به چشمها ي بي فروغ ماندگان راه برده ايد ؟

اي ستاره ها چرا هيچ ستاره اي صدا نمي زند دگر

نام يك عاشق دل شكسته را

از دل نا اميد ما كم نمي كند

آه ودردوفغان وغصه را

اي ستاره ها ستاره هاي بي وفا

اشكها وزارهاي بي بهانه را ديده ايد ؟

قصه لب بسته ودل خسته وقابهاي شكسته را ازكجا شنيده ايد ؟

بعد از اين همه خزان غم ، شكوفه هاي شوق را از كدام باغ چيده ايد ؟

اي ستاره ها ستاره ها حذر كنيد

از شبان بي قراري زمينيان از خداي آسمان آسمانيان

اي ستاره ها مي شود شبي با زمينيان به آسمان سفر كنيد ؟!!

نه ستاره ها نمي شود ، نامتان اگرچه آشناي ماست

                               يادتان زياد ما رفته است

اي ستاره ها مگر خدا در ازل نگفت :

فروغ جاودان بي كسان شويد

هميشه همدم عاشقان شويد

اي ستاره ها مگر خدا نگفت : چشمتان بسته مي شود اگر دل فراموش دل شكستگان شويد

اي ستاره ها حكايتي نيست با شما

با دلم اگر چه هرچه مي كنيد

اي ستاره ها بعداز اين مرا

در آغوش پست خاك رها كنيد. 

           

^{پاره اي وقتها٬ دلتنگ و سرشار از حس بودن و نبودن......}

<sup>تمام آسمان مهتابي را ميگردي و باز نگاه ميکني به آسمان

تنها يک ستاره آن بالا بالاها روشن ترين است. عشق

همان چلچراغ است٬ و تنها عاشقان اهل رنجند

و من عشق پيراهن خود کرده ام هميشه تا......

و عشق يعني تو.....</sup> 

 ديرگاهي است در اين تنهايي

 
رنگ خاموشي در طرح لب است

 
...دست ها پاها در قير شب است 

به با تو بودن عادت کرده ام

گاه و بی گاه

               به خوبی هایت

                                به مهربانی هایت

خو گرفته ام

اما تو از رفتن و جدایی می گویی

                         و من پر از هراس و دلهره .....

می خواهی بروی ؟

باید جلوی ساعت زمان را بگیرم

اما نه نمی توانم

دست من به ساعت زمان نمی رسد....

به ماه گفتم

              تو می خواهی از پیشم بروی

ماه زیر گوشم

آهسته نجوا کرد، لحظه دوری نزدیک است.....

دوباره گفتم

            پس غم دوری اش را چه کنم ؟

ماه گفت:

با غم اش بساز...... همه اش تقصیر سرنوشت است !

                دریای هستی من

                             از عشق توست سرشار

                                                این را به یاد بسپار

بر ماسه ها نوشتی                                     

              ای همزبان دیرین

                            این آرزوی پاکیست

                                               اما به باد بسپار

دست به دوش شب می اندازم

ستاره ها را از سر راه بر می دارم

                      سوار باد می شوم

دست کوچک ابر را می گیرم

                           و بالا می روم

کنار ماه می نشینم

به ماه می گویم:

                    اگر او بود

دیگر هیچ نمی خواستم

                   وماه می خندد

                              ومی گوید:

                                       اگر.......